Öyküler

  KURGU ve GERÇEK Bir Fincan Kahvenin Kırk Bir Yıllık Hatırı “İnsanların aptallığı her şeye bir cevap bulmalarından gelir. Romanın bilgeliği her şeye bir soru bulmasından gelir. Don Kişot dünyaya çıktığında, dünya onun Gözleri önünde bir sırra dönüştü. İlk Avrupa romanının, romanın tüm sonraki  tarihine bıraktığı miras budur. Romancı, okura dünyayı bir soru olarak algılamayı […]

  Bir rüyadan arta kalmanın hüznü İçimde gülüyor bana derinden Tanpınar   Şöyle aptal ıslatan cinsinden mevsimin son yağmuru çiselemeli üstüme, dedi evden çıkarken. Saçlarımı, omuzlarımı ıslatacak kadar. Kollarıma sabah serinliğini değdirecek kadar çiselesin, yeter. Bahçelerden taşan şeftali çiçeklerinin kokusunu da getirmeli damlalar. Tatlı serinliğin dingin kokusu ile birlikte  insin perde çise zamanı..  Hep güzel

  Dillere destan o pınarın kaynağına gidiyoruz. İlk durağımız bir kuzey ülkesi. Kısacık yazlarında, gece yarılarına kadar parlayan güneşiyle bilinir. Uzun kışları, dondurucu soğuklarla, karla, buzla ve aylarca sınan seniziyle ünlüdür. Burası güneş fakiri, sıcak yoksulu, yeşil yorgunu ama güzel bir ülkedir. Gayet coşkulu, kuzeyden dört genç var karşımızda. Hoş bir rastlantı: İki çiftten oluşuyor.

Rahmetli babamın sevdiği birkaç türkü vardı. Arada bir mırıldanırdı. Onlardan birinin sözleri aşağıda. Mehtabın bacaları Ders verir hocaları Kim yarimi sorarsa Odur birincileri (uy amman can kurban) Ay doğar bedir Allah Bu sevda nedir Allah Ya benim muradım ver Ya beni öldür Allah (uy amman can kurban) Mektebin önü dere Gidiyorum askere Ben askere gidende

Bir zamanlar anlı şanlı bir kasabaymış bizim burası.  Meydanında gece gündüz kuşlar cıvıldarmış. Haftanın üç günü posta arabası işler, yaz boyunca her saat başı şehre dolmuş gider gelirmiş. Büyük meydan hem buluşma eğleşme yeri, hem capcanlı bir açık pazar. Bir pastane, bir kasapla balıkçı, iki fırın, birkaç köfteci dükkanı, lezzeti bölgede nam salmış ev yemekleri

O sabah gün doğarken çıktım dışarı, köyün koruluğunda dere boyunca bir başıma uzun uzun yürüdüm. Döndüğümde, bizim nar ağacının altında oturup yükselen güneşe, çiçeklerimize baktım. Doğadaki dinginliği solumak için kuş seslerini, horoz ötüşlerini dinledim, birkaç kelebeğin uçuşunu izledim. İşe yaramayınca kümesten yumurtaları aldım. Mutfakta biraz oyalandım. Sonunda çareyi sessizce odama çıkıp baş ucumdaki şiir kitaplarına

Tek kanatlı bir kuşsun, sevda yoksa yüreğinde ALIŞKANLIK Asansörden altıncı katta çıkıp karşısındaki dairenin ziline dokunduğunda bir Hint ezgisi ile açıldı kapı. İnce gözlüklü, beyaz önlüklü bir kadın içeriye aldı onu, masasının başına geçerken gözlüğünün üstünden bakarak sordu: -İlk gelişiniz, değil mi? Cevap beklerken duvardaki saatteydi gözü, iki eli bilgisayarın tuşlarında gezindi ve yeniden sordu.

“karmaşanın dengesi kucaklıyor dengenin karmaşasını“ Çoktandır bir çınar yaprağının öyküsü var aklımda.  Bu köye yerleştiğimden bu yana, daha sıkça gözümün önüne geliyor öykünün mekanı: Kıraç bir dağın eteğinde köhne bir tren istasyonu. İstasyon şefliği, bekleme salonu ve birkaç lojman. Hepsi birbirine bitişik, hepsi kirli bir duman mavisine bürünmüş. Şefliğin yanında bir çınar ağacı. Bahar sonunda,

  NUT eski Mısır  tanrıçalarından biri. Mısır mitolojisinde Şu ve Tefnut’un kızları, Geb’in eşi, yeryüzünün tanrısıdır. Gündüz gökyüzünün ve bulutların yaratıldığı yerin tanrıçasıdır. Daha sonraki dönemlerde, genel olarak gökyüzünün tanrıçası oldu. Kimi kaynağa göre gökyüzünün ta kendisidir. Rivayete göre, her gece güneşi yutar ve her sabah yeniden doğururmuş. … Bizim köyde okul yoktu. Hiç olmamıştı. Babamla annem