Öyküler

Aşağıdaki mektubun güzel bir hikayesi var. Özellikle Dicleliler için. Kısaca anlatayım. Raif ile okulda yakın arkadaştık, birlikte duvar gazetesi çıkardık, sanırım kültür edebiyat kolunda beraberdik, yazılar şiirler paylaşıp üzerinde konuşurduk. Okuldan sonra son kez 1990 yılında Ankara’da buluşup görüştük, iki yıl sonra ben yurt dışına atandım, beş yıl kadar sonra Türkiye’ye döndüğümde İstanbul’da kaldım; o […]

YÜZÜN GÜLERKEN KAN AĞLAR MI İÇİN HİÇ? Fulya-Eminönü 09.15 otobüsü. Ilk duraktayız. Otobüsün kalkmasına birkaç dakika var. Günlerden Çarşamba. Geçen haftanın Çarşambası. Seksen yaşlarında bir kadın, kalkmak üzere olan otobüse giriyor, orta koltuklardan birinde oturan ondan daha yaşlı kocasına hışımla çıkışıyor. ‘En erken sen geldin, en kötü yere sen oturmuşsun,’ diyor. Bütün otobüs şaşkın. Adam

Camları şangırdatan bir gök gürültüsü ile uyandım. Cadde dere olmuş akıyor. Art ardaşimşek çakıyor. Gök her gümbürdediğinde, yıldırım düşer mi acep bu mahalleye, diyedüşünüyorum. Titreyecek kadar değil, ama korkuyorum. Koca koca binaların tepelerindeyığınla paratoner vardır, bizi biri korur herhalde, diyerek erkekliğe krem sürmeden kendimiavutuyorum. Zemin kattaki daireyi su basarsa, naparız ki bu fırtınada? Ekmeğimiz de

‘Bak, kimse var mı dükkanda? Kimsenin geldiği yok. Çünkü herkes kaybetti umudunu,’ diyor kadın. Adı Magda Patridi. Atina’nın arka sokaklarında küçük loş bir dükkanı var. Kriz sonrası günler. Hem kahve falı bakıyor, hem güya şans getiren ve talih açan kokular, sevgiliye verildiğinde mucizeler yaratan tılsımlı ufak tefek hediyelikler satıyor. ‘Bir ay öncesine kadar, işler hiç

O yaz tatilinde Kocadağ’ın denize bakan yamaçlarından birinde beş haftalık bir izci kampındayız. Bol oyun, çeşit çeşit ve bol yemek, üstüne dağ ve deniz. O yaşta başka ne isteriz! Bir de oymak başının bizi uyudu sanıp çadırına gitmesinden sonra, gecenin bir vaktinde, mezarlığın yanındaki dutluğa kaçıyoruz. Oraların parmak büyüklüğünde karadutlarına fena dadanmışız. Biz dediğim, üç