Öyküler

Hayat anılar biriktirmektir, derler. Dünden bugüne sızan hayattır anılar. Günümüzü ışıklandırmakla kalmazlar, yarınlara bağlarlar bizi. Yarınlara, belki de ömür ötesi zamanlara. Uzak geleceklerle bağ kurma özlemi, her insanın içine çöreklenmiş sonsuzluk hayalinden daha gerçekçi değil midir? Öyle bir boş hevesle kıyaslanmayacak derecede somuttur çünkü. Üstelik sınır bilmez, uslanmaz bir bencillikle değil, uygar bireyin ‘insanlık ülküsü’ ile donanmıştır: […]

Bu öykünün kahramanı, son derece aykırı bir genç kızın romanını daha on yedi yaşındayken yazar. Romanın yayınlanma öyküsü ilginçtir. ‘Sürtük” dağıtımdan bir ay kadar önce siyah beyaz bir afişle ülkenin üç büyük kentinin ana caddelerinin iki yanındaki duvarlarda boy gösterir. Bir hafta sonra, ülkenin batısındaki her kente ulaşan günlük dört gazetede tam sayfa ve resimli

Bu heriflerin covid dedikleri o kadar da tehlikeli bir şey değil, inanmayın, sizi korkutup ekonomiyi çökertmek istiyorlar, beni yıkmak için size yalan söylüyorlar; birkaç damla dezenfektan alın ister damardan ister ağızdan, bir şeyiniz kalmaz, deyince, enteller lafı ağzına tıkayıp alay ettiler. Elbette bildiği bir şey şey vardı Başkanın, ama söyletmediler, günahına girip hakkını yediler. Ortalığı

Telefonun sesi şirin uykudan uyandırdı beni. İyi geceler, dedi, ardından şen bir kahkaha attı. Geç saatlerde çalan telefonlar hep gerer beni, rahmetli dayımın ölümü haberini on beş sene kadar önce bir gece yarısı telefonu ile aldım. Ondan beri hep böyle. Dün geceki telefon da resmen ürpertti. Açtığımda bizim densiz Abuzittin, neyin keyfindeyse artık, gülüyordu. İster

Hikayeyi belki bilirsiniz. Seçilip de testisleri test edildikten ve Vatikan meydanında inananlarla kucaklaşma merasiminden hemen sonra nedense New York’a gider yeni Papa. Kennedy Havaalanına indiğinde onu bir gazeteci ordusu karşılar. Soruların hemen hepsi ruhban sınıfının bel altındaki meşhur karanlık işleriyle ilgili. Papa ise doğru yolun öğreticisi olmaya soyunmuş. Fuhşa yol açan sebepleri bulup gidermek, iman