Russell her zamanki gibi dupduru söylemiş: Zalim insanlar zalim bir tanrıya inanırlar ve inançlarını zalimliklerinin bahanesi olarak kullanırlar. Sadece merhametli insanlar rahmet sahibi (rahim) bir tanrıya inanırlar. Herkes kendi duyarlığına uygun bir tanrıya inanmak eğilimindedir. Bu çevirinin orijinalini hemen vereyim, sonra diyeceğim var. Cruel men believe in a cruel God, and use their belief to […]
İkinci bahar mu deseydim yoksa, siz öyle anlasanız da olur. İlk gençlik çağımız, yani ilk bahar, aynı zamanda yavru kuzular ya da tomurcuğundan patlayan çiçeklerinki gibi bir tatlı şaşkınlık çağımızdır. Ne kendimizi tanımış oluruz o yaşlarda, ne çevremizi, ne de dünyamızı. Nerdeyse tamamen çevremizin güdümünde yaşarız. Korku ve kaygıyla yüklü ilk gençlik dönemi, kızlar için
İkinci Gençlik Çağı Read More »
Usulca Kaynayan Bir Yetim Dil Bir değerli arkadaşımın sıra dışı paylaşımına bu sabah yaptığım yorumu buraya başlık koyarak alıp geliştirdim. Günaydın.. Ellerine sağlık. Güzelin güzeli düşünceler, değişik duygular taşıyan satırlar bunlar. Haklısın. En sonunda bir tek kazanan var hayatta: Zaman. İlkeli yaşayan, zamanından önce ölmese de daha hızlı eskiyor galiba. Zamanı seve seve ıskalayarak. Haklılığını
Hoşnut ve Çelebice Read More »
Son zamanlarda duymaya alıştığımız bir ünlemdir kendisi. Ancak anlamını gerçekten biliyor muyuz ? Kelime anlamı olarak kastetmiyorum tabiki. Önemli ibaresinin tam olarak neyi kastettiğini soruyorum. Evet bir kişi için anlatmak istediği konunun can alıcı noktası olarak kullandığı bir ibaredir “önemli”. Lakin niçin önemlidir veya bizim içinde gerçekten önemli midir ? Bireyin bize önemli olduğunu dayatması
Burası çok önemli! Read More »
Bir Arı Bir kilo bal için on dört milyon çiçekten öz taşıyor. Bir Ayı Binlerce arıya mekanı harika bir kovanı bir pençede tarumar ediyor. Adalet anlayışımız doğanın döngüsüne uymuyor mu, ne? Yoksa, doğanın hoyratlığını dizginleme çabasının bir başka adı mıdır adalet? Beni öldüren onca şeyin arasında yığınla adamın dikkatini çeken tek şey tiryakiliğim oldu, demiş
Günaydın.. Bu sabah dünkü konuştuklarımız var aklımda, yani kavgalı bir aşkın hayal kırıklıkları.. Yani aşkın baş döndüren labirentleri, şaşkınlıklar, kırgınlıklar ve tatsız tuzsuz nice bayağılıklar.. Ayrılığın sevdaya dahil olduğunu öğrendiğinde ve ancak o zaman insan, kara sevdalı gariplerin eğip bükerek Arap saçına döndürdüğü aşk yumağında az da olsa yol alabiliyor, diye düşündüm bu sabah. Aşk
Kış geceleri torbadan alıp koca bir leğene doldurduğu cevizleri dağıtırdı annem bize. Sanırım on yaşındaydım, bebek yaşta olanlar dışında dört çocuktuk o zamanlar. Sonra dört kardeşim daha oldu ama, ben artık on yedisindeydim, ablam evlenmişti. Annecimin bize tane tane ceviz dağıttığı günler çok geride kalmıştı. Nereden öğrenmiştik hatırlamıyorum, her birimiz kendimize düşen cevizleri kırmadan önce
Evren Ne Kadar Büyüktür Bizden? Read More »
Bambistan’da zibil gibi türeyen ayak takımı güruhuna bir bakın. Bilgisi kıt, fikri kavi.. İlmi yok, imanı çok.. Ahiret onun işi, benim bir diyeceğim yok; ama dünya işinde zır cahil, yine de her şeyi o bilir, her alanda şüpheden nasipsiz fetva verir, cihana DÜNYAYI da ahireti de öğretir. Çare ne mi? Cehaletin zulmüne gülerek dayanılır ancak.
Aşikar yalanlara inanarak ülkeyi felakete sürükleyen o kesime ben de çok kızgınım. Bir de şu var ama: Yalana inanmak konusunda temiz kalmış olanımız bence çok azdır. Çağ yalan çağıdır. Yalancının mumu her cenahta yatsıya kadar değil artık gece gündüz yanıyor. Bunun temelinde, muhtemelen, acı gerçekleri görüp değiştirmek için emek vermek yerine tatlı umutlara kanmaya hazır,
Sebnem Inemek ile çok keyifli bir sohbetten doğan bir düşünce kırıntısını paylaşıyorum… Kavram yeşermesi fikri bu kırıntıda ona ait… gerçekten de tohumlar nasıl ilk düştükleri toprakta yeşerirse, kavramlarımız da onları ilk görüp algıladığımız bağlamda, elbette o bağlama sadık bir anlamla kök tutar zihnimizde… ve o kök, ilk anlamla ilgili deneyimler sayesinde yeşerir, zamanla düşünce dünyamızda