Fikircikler

Bir daha hayata geldiğimde bütün zamanların en saygın engizisyon hakimi olmak istiyorum yüce tanrım, diye huşu içinde dua eden öte tarafın yaldızlı tapınağında veya bilinmez bir ülkenin göğü altında dile gelmiş kepli cübbeli ve kelli felli bir adam düşünüyorum bu sabah. Akıllı telefon ve robotlarla yaşayacağımız yeni orta çağda senin şanına ve dinine yakışır muhteşem

Ne güzel ne ince bir sözcüktür ‘kamaşma’. Bizim dilimizde varlığını gözlerimize borçludur, desem yeridir. Gözümüz kamaşır en çok. Sıra dışı bir manzara, alımlı bir kişi, hayret veya hayranlık uyandıran nesneler, mesela güzel bir elbise, göz alıcı çiçekler açmış bir ağaç.. Hepsi göz kamaştırır. Karanlıktan veya loşluktan keskin ışığa çıktığımızda da kamaşır gözlerimiz. Eflatun’un mağarasından çıkanların

Türkiye’de politika, gelecek kuşakların menfaatini bugünkü seçmenlere peşkeş çekme sanatı sayılır.. Aynı şeyi kibarca ve nezaketen popülist politikalar uygulamak olarak adlandırıyoruz. Vergi affından imar affına, torba torba kömür makarna dağıtmaktan yandaşa ihale vermeye, seçim zamanı bol keseden yardım ve ikramiye dağıtmaya kadar onbinlerce çeşidi vardır. Faizleri ve döviz kurunu düşük tutarak suni başarılarla ekonomiyi krize

Birkaç cümleyle güncel konuya değineyim. Böyle bir fonun kurulmasına her hal ve şartta karşı çıkmak gerekir mi diye düşündüm az önce. Ulusal Varlık Fonu yığınla ülkede var. Norveç ve Suudi Arabistan cesametli fonlara sahipler. Fonun iki amacı var genelde. Ulusal fonların kullanımını, değerlendirilmesini sağlamak ve gelir akışındaki düzensizlikleri önlemek. Norveç fonu kuzey denizinden sağlanan petrol

Önce düşünür konuşsun: Totaliter örgütlerin üst yönetiminde herkes şefin yalan söylediğini bilir. Ama şef kaybederse hepsi kaybedeceğinden susarlar İlke, şefin yanılmazlığı değil yenilmezliğidir; buna olan inanç biterse totalitarizmin hayal dünyası bir anda çökecek ve gerçek kazanacaktır. – Herkes sürekli yalan söylediği zaman sonuçta buna inanmazsınız ama hiç kimse de hiçbir şeye inanmaz. Böyle bir toplum,

Bu yazıyı beş sana kadar önceki CHP Kurultayı öncesinde yazdım. Bugün fazlası ile geçerli olduğu için ve siyaset dünyamızın sorunlarını deştiği için birkaç cümle düzeltmesi dışında değiştirmeden paylaşmayı uygun buldum. Şubat 2021 … Ana muhalefet partisinin aylar önce kararlaştırılmış seçimli kurultayına günler kaldı. Genel Başkan adayları çalışmalarına çoktan başladı. Parti meclisine, yetkili diğer organlara aday

‘Öyküye benzemeyen öyküler’ içeren kitaba böyle bir yazı ile başlamak gayet aykırıca bir şey, içinden buram buram gelse de bir şeyi aykırı görünür diye yapmaktan kaçınmak ise sanatçının doğasına  ters düşen ve aşırı geleneksel bir tutum olurdu. Mesele özgür sanatçı pozu takınmak değil, kanaryayı kafesinde tutmak olsak da zaman zaman mümkün olduğunca ağırlamak. Yani yerleşik

Çekirdeğini Koç Üniversitesi öğretim üyesi Selva Demiralp ile arkadaşlarının oluşturduğu üç ülkeden beş değerli ekonomist epeyce ilgi çeken bir araştırma yapmışlar. Birkaç gün önce New York Times araştırmanın sonuçlarını özetleyen bir haber yayınladı.(If Poor Countries Go Unvaccinated, a Study Says, Rich Ones Will Pay). Aşının ülkeler arasında adil dağılımının, yani aşıyı hızla edinme gücü olmayan

Gerçekten öyle mi? Yüzlerce yıl önceki bir toplumun özlemiyle yaşayanların ve Orta Çağ papazlarının ağzına yakışan kadim ve adeta kutsal bir yakınmadır: Yeni nesilde ahlak kalmadı. Her kuşak kendi çocuklarının istenildiği gibi eğitilmediğinden dem vurur. Yeni neslin ahlaksızlığının temelinde onların ahlaksız kadınlar tarafından emzirilmesini bulanlar da olur, ahlakın köküne kibrit suyu döken meretin kapitalizm, sosyalizm,