Ahlak çok çelişik görünse de özünde bireysel bir meseledir. Vicdanın evladı veya ikiz kardeşidir. İkili ilişkide iki kişinin oluşturduğu bir ahlaktan söz etmek gerek. Tanığa ihtiyacım yok ama, sanırım Sartre da ‘özel haller özel bir ahlak gerektirir’ gibi bir şey söylemiş. Eklemek lazım: karşılıklı rıza ve şeffaflık ikili ilişkilerde ahlakın temeli olmalı. Toplumsal ahlak ise ne yazık ki o dönemde geçerli toplumsal değerlere teslimiyeti ve kaçınılmaz olarak ihlali gerektirir ve bu yüzden de elbette sıklıkla gizliliği zorunlu kılar. İlişkilerde bunun böyle olmaması idealdir ama ilişkilerdeki ahlakın toplumsal ahlakı aşması kural değil, istisnadır. İlişkilerde er geç uç veren yığınla sorunun kaynağı da budur.
Her iyi ilişkinin bizi toplumsal ahlaka rağmen biraz da olsa özgürleştirmesi bana kalırsa tam da bu nedene dayanır. Özgürleşiriz, çünkü biriyle birlikte ve belirli alanlarda bir ölçüde kendimiz olabiliriz.
Sürerse tadına doyum olmaz, artarsa dostluk doğar, genişlerse aşk bile olur bence.
