Ve aldanmak diye eklemeliyim.
Tevfik Fikret’in tek oğlunu yitiriş öyküsüne baktığınız pencereye bağlı olarak tavrınız değişir, yargılarınız farklılaşır, diye düşündüm bu sabah. Daha yataktaydım, o defteri açayım, hafızamı tazeleyeyim, olayın ayrıntısını öğreneyim diye kalktım.
İki saate yakın okudum. Elbette nette.
Okudukça, üstünden bir asırdan fazla geçmekle, daha devasa bir derya deniz olarak büyüdü mesele gözümde.
Oraya dalsan çıkamazsın kardeş, dedi içimde biri.
Herhangi bir konuya o kadar girip de g@nlercd odaklanmak gibi bir derdin yok zaten. Üstelik kimsenin aldırdığı da yok artık öyle derin okumalara, düşünmelere.
Batıyı daha o çağda hatmetmiş şair bir babanın ülkeyi kurtarmak için yad ellere göndermekle tümden yitirdiği oğlu Haluk’a yazdığı onca şiir arasında tek bir dize var ki tekmil hikayeyi hem de yığınla boyutu ile algılayıp hissetmeye hazır düşünme erbabına yeter de artar bile.
“inan halûk, ezeli bir şifâdır aldanmak!”
