Türkiye’de politika, gelecek kuşakların menfaatini bugünkü seçmenlere peşkeş çekme sanatı sayılır.. Aynı şeyi kibarca ve nezaketen popülist politikalar uygulamak olarak adlandırıyoruz. Vergi affından imar affına, torba torba kömür makarna dağıtmaktan yandaşa ihale vermeye, seçim zamanı bol keseden yardım ve ikramiye dağıtmaya kadar onbinlerce çeşidi vardır. Faizleri ve döviz kurunu düşük tutarak suni başarılarla ekonomiyi krize sokmak ve o arada bile birilerine oy için çıkar sağlamak da aynı sınıftan ahlaksızların adına sanat dediği bir siyaset illetidir. Bir ülkede iktidar popülist ise muhalefet de oy almak için aynı seviyeye düşmek yani aynı oyunu oynamak zorunda kalır, ikisi de hoş görülemez. Kaybeden gelecek kuşaklardır, yani dindir, millettir, devlettir, çünkü popülizm özünde hırsızlıktır, delalettir ve de hıyanettir. Yarın bugüne feda edilir. Seçmen bu ülkede politikacıdan artık bunu ve sadece bunu bekler hale gelmiştir. Kimin kimi kazıkladığı ve veya öptüğü ise artık belirsizdir. Her öpenin er geç öpüldüğü görülse de çöküşe kadar bu böyle devam edecektir.
