“Biz Müslümanlar, ben öyle görüyorum, Allah ile pek laubaliyiz! Zannediyoruz ki, Çenab-ı Hak oturduğumuz yerden isteyivermekle hatırımız için ilahi kanunlarını değiştirir.
Zavallı bizler. Safta emeksizce yaşamak, çalışmaksızın amacına erişmek hakkını, böyle bir ümidi kim veriyor?
Müslümanlık galiba. Belki. Öyle ya, müslüman|ar Allah’ın sevgili kullarıdır.
Hani Müslümanlık bir kardeşlik husule getirecekti? Bugün Müslümanlar kadar müteferrik (dağınık], müteşeddit
(katılaşmış) bir millet var mı?
Diğer tarafta Müslümanlık cehalet,Müslümanlar ise sefalet içinde mahvolup gidiyor… Müslümanlık bu dünya için bir hayat-ı tayyibe (temiz ve yüksek bir yaşam düzeyi) va’d ediyordu. Neye yermedi?
İşte hep bizim cehaletimiz yüzünden. Müslümanların hepsi cahil; Arabi cahil, Türkü cahil, Kürdü cahil, Arnavutu cahil, hepsi.
Hepimiz kışkırtmaya kapılıyoruz.
Hani, müminler idi? O halde nedir Müslümanların bu hali? 350 milyon mu, 400 milyon mu, cihanda bu kadar Müslüman var; şarkta var, garpta var, şimalde var, cenupta var; hepsi hirman içinde
yaşıyorlar.
Siz diyorsunuz ki; “Müslümanız o halde Allah bize üstünlük, başarı vermelidir”.
Demek sen Müslümanlığınla Allah’ı minnet altında bırakmak istiyorsun. Ne kadar cüret. Ne kadar hamakat (ahmaklık). Doğrusu, dünya dünya olalı, gafletin cehaletin,körlüğün, sağırlığın bu mertebesi ne görülmüş ne işitilmiştir.
Doğrusu, cehlin bu derecesi de mutlaka tahsil ile elde edilmek lazım gelecek. Ah, biz alık(tembel) Müslümanlar. Nasıl olmuş da bu kadar azim bir kitlenin umumu birden kötürümler gibi, hisden, hareketten mahrum kalmış?..”
Mehmet Akif Ersoy.
