Bambistan’da zibil gibi türeyen ayak takımı güruhuna bir bakın. Bilgisi kıt, fikri kavi.. İlmi yok, imanı çok.. Ahiret onun işi, benim bir diyeceğim yok; ama dünya işinde zır cahil, yine de her şeyi o bilir, her alanda şüpheden nasipsiz fetva verir, cihana DÜNYAYI da ahireti de öğretir. Çare ne mi? Cehaletin zulmüne gülerek dayanılır ancak. Sadece gülüyorum. Gülmek yetmezse delirmek gerekecek. Delilik, ahmaklığa varan bir akılsızlığa karşı iki yanı da en keskin bıçak çünkü. Kaplumbağaya bıçak işlemez, derseniz.. Canım kurban olsun yaradana.. Ve Neruda’yı çağırıyorum yardıma.
ilmek acı çekmektir.
Ve bildik;
Karanlıktan çıkıp gelen her haber
Gereken acıyı verdi bize:
Gerçeklere dönüştü bu dedikodu,
Karanlık kapıyı tuttu aydınlık,
Değişime uğradı acılar.
Gerçek bu ölümde yaşam oldu.
Ağırdı sessizliğin çuvalı.
24 Eylül 2016
