Siz, biz ve öykülerimiz.. Yani hepimiz..
Ahmaklar daha çok yönettikçe bizi.. Kaderimizi yönetme gücümüz her gün biraz daha azaldıkça..
Birbirimize anlatacağımız daha çok öykülerimiz olmalı..
Kim olduğumuz, neden şimdi olduğumuz gibi olduğumuz, Neden sevgisiz ama hep bir şeylere körkütük aşık olduğumuz, gerçekten nereden gelip nereye gittiğimiz, yığınla mümkün güzelliği nasıl ve neden imkansız kıldığımız hakkında düzinelerce öykülerimiz olmalı. Hayallerimizi, acılarımızı, özlemlerimizi, coşkularımızı, en çok da aldanışlarımızı itiraf eden şarkılarla türkülerle bezenmiş akıcı ve kıvrak öykülerimiz olmalı.
Onları döne döne birbirimize anlatmalıyız.
Çölde kavrulmaktan ancak seher yelinin serinliği ile soluk alan çaresiz sürüngenler gibi.
Sığınağımız birbirimiz bir de öykülerimiz.
Değil mi ki ahmaklarla eşkiyaların işgali altındadır artık kaderimiz.
