İnsanların Çoğu Gerçeklere Değil İnanmak İstediklerine İnanırlar
“İnsanların düşüncelerini değiştirmek çok zordur. Çünkü insan kendisini kandırma eğiliminde olan
ve nesnel gerçekliği, kendi subjektif gerçekliği ile örtüştürmeye çalışan bir canlıdır. Çoğu insan
hayatı boyunca gerçeği aramaz, gerçeğin yakınından bile geçmez. Onların kendi gerçeklik anlayışı ve
dünya görüşleri vardır. Yani bu görüş yıllar içinde katılaşır ve kemik gibi değişmez hale gelir. Çoğu
insan düşüncesinin yanlışlığı yüzde yüz kanıtlansa bile, salt bu yüzden düşüncesini değiştirmez. Her
insanın bir dünya görüşü, olayları, olguları ve kavramları değerlendirdiği bir penceresi olması
doğaldır. Ancak olaylara, olgu ve kavramlara, yalnızca bu pencerenin tek bir açısından bakmak ve
sorgulamamak insanı kısırlaştırır, onu tüketir.
“İlk defa Brendan Nyhan ve Jason Reifler tarafından terim olarak kullanılan Geri Tepme Etkisi
(Backfire Effect) ise inançlarına aykırı bir kanıt ile karşılaşan bireylerin bu kanıtı reddederek
inançlarına daha da sıkı bir şekilde bağlanmalarını ifade eden bilişsel bir yanlılıktır. Geri tepme
etkisine göre, bireylerin doğru olarak kabullendikleri herhangi bir olgu bilimsel olarak
çürütüldüğünde bile bireyler üzerinde tam tersi bir etki yaratabiliyor. İnanç ne kadar ideolojik ve
duygutemelliyse, aykırı kanıtın etkisiz olma olasılığı da o derece artıyor. Kanıtın doğru olma
olasılığına daha açık olmak yerine birçok kişi ilk etapta kabullendikleri olgunun doğru olduğunu ikna
oluyorlar. İnançlarını sorgulamak yerine onlara sadık kalmayı tercih ediyorlar.” Bu bilimsel tez, 2006
yılında ispatlandı. Aslında “Geri tepme etkisi”, tezinin, Dunning-Kruger etkisi ile de bir bağlantısı var.
Çünkü Dunning Kruger etkisi’ne göre, “Yetkin olmayan insanlar kendilerindeki yetersizliğin
boyutunu görememektedirler.” Böylece kişi, kendisini her konuda yeterli görüyor ve inançlarını da
hiçbir biçimde sorgulamaya yanaşmıyor. Düşüncelerinin yanlışlığı ortaya çıksa dahi kişi, kendi içinde
bulunduğu durumu değerlendirme yetisinden yoksun oluşu nedeniyle, o düşüncelerine daha çok
sarılıyor. İnsanların düşüncelerini değiştirmek olası mı? Aslında buna benzer bir tez 350 yıl önce
filozof Blaise Pascal tarafından dile getirilmiş ve bugün bilim tarafından da kabul görüyor. Şöyle
diyor Pascal: “Birisine üstünlük sağlayarak hatasını düzeltmek ve onun hatalı olduğunu göstermek
istediğimizde, onun olaya hangi açıdan baktığını anlamak durumundayız. Çünkü, onun bakış açısına
göre, düşündüğü şey kendisi için doğrudur; ona bakış açısında yanlış olan yönü göstermemiz
gerekir. Böylelikle kişi hatalı olmadığını, yalnızca olayı tüm açılardan değerlendiremediğini görerek
tatmin olur. O zaman da kimse her açıyı göremediği için rencide olmaz. Zira, insanlar hatalı olmayı
sevmezler; bu da muhtemelen, insanın doğal olarak her açıya vakıf olamamasından ve aklının
algıladığı şeyin her zaman doğru olduğunu sanmasından dolayı, bakış açısında yanılgıya
düşemeyeceğini düşünmesinden kaynaklanır.”
Yine de filozofun bu söylediklerini uygulamak zordur, hele hele Ortadoğu bölgesinde çok daha
zordur. İnsanlar inançlarının ve düşüncelerinin bir harfini değiştirmeden ömür boyu yaşıyorlar.
Değiştirmek bir yana, her geçen gün daha da fanatikleşiyor, inançlarına sıkı sıkıya sarılıyorlar.
Örneğin herhangi bir dine inanan bir insanı, dinsel düşünce ve inançlarından bir tanesinin bile
yanlış olduğuna ikna etmek çok zordur. Ama bilime inanan ve değişime, dönüşüme gereksinim
duyan bir insanı ikna etmek daha kolaydır. Diğer bir nokta, bir insanı düşüncesinin yanlış olduğuna
ikna etmek için, her şeyden önce o insanın değişime, gelişime ve yanlışını kabul etmeye açık olması
gerekir. Albert Einstein. “Önyargıları parçalamak, atomu parçalamaktan zordur.” derken bunu dile
getiriyordu. Çünkü önyargılar, değişmeyen dogmatik ve statik düşünce ve inançlar tarafından
oluşturulur. Bilgiye ulaşımın internet aracılığıyla bu kadar kolay olduğu, bilim ve teknolojinin hızla
geliştiği bir dönemde statik, dogmatik ve fanatik olarak yaşamak, değişimi ve gelişimi reddetmek, o
insanı çağın dışına iter. 2000, 1500 ya da 150 yıl öncesinde yaşarsınız ve bugünü anlamaktan uzak
kalırsınız. Çevre (mahalle) faktörü Kişi, hiçbir şey olmamış gibi aynen inanmaya devam eder. Çünkü
düşüncesinin yanlışlığını kabul ederse, çevresinden yalıtlanabilir, mahallesinden kovulabilir ve
sudan çıkmış balığa dönebilir. Bu nedenle çoğu insan sorgulamayı bırakır. Çünkü sorgulamak,
düşünce değiştirmek tehlikelidir. Bu yüzden mahallenin güvenli ortamında, mahallede egemen olan
düşünceyi seslendirirken, gerçekte inanmadan bile olsa inanmış gibi yaşamaya devam edebilir. İşte
insanları bu yüzden ikna etmek zordur. Size inansalar ve düşüncelerinin yanlışlığını kabul etseler
dahi, içlerinde oldukları çevreden çıkmayı göze alamazlar. Mahalleden çevreden çıkmak, aynı
zamanda bireyin çıkarlarını da kaybetmesi anlamına gelebiliyor. Ayrıca tarihsel olarak cemaat
kültürüne sahip, özgür birey ve sivil bir toplumun gelişmediği, aşağıdan yukarıya Fransız Devrimi
gibi devrimlerin görülmediği, köklü bir aydınlanmanın yaşanmadığı Ortadoğu toplumlarında,
insanlar düşünce ve inançlarına daha çok sarılıyor ve onları değiştirmeyi asla düşünmüyorlar. Bu
yüzden de Ortadoğu tarihsel olarak, her devirde sürekli savaşların, çatışmaların merkezi olmuştur.
Çünkü kendi gerçekliğini sorgulamayan ve dogmatik inançlara sahip insan, kendi düşüncesinden
başka bir düşünceyi reddeder ve tanımaz. Ve böyle bir insan, zorla kendi düşüncesini kabul ettirme
yolunu seçer. Metafizik ya da dinsel inançlarından dünyaya bakıyorsa kişi, zaten bilimsel bir şekilde
onun düşüncesini çürütemezsiniz. Çünkü böyle bir kişi bilimi değil dini, özgür düşünceyi değil,
dogmatik değiştirilemez ve eleştirilemez kutsal inancını ölçü alır. Bilimsel olarak düşündüğünü iddia
eden materyalist insanların çoğu da aslında dogmatiktir ve özgür bilimsel materyalist bir
düşünceden çok, dünya görüşlerine bir din gibi inanırlar. Düşüncelerini sorgulamaz, tarihsel olarak
yaşananlardan ders almazlar. Yani özünde bilimsel materyalist şekilde düşündüklerini iddia etseler
de, metafizik düşünmektedirler. Çünkü değişimden öcü gibi korkarlar. Bir diğer etken ise,
insanlardaki gerçeğe değil de, inanmak istediklerine inanma eğilimidir. Çünkü böylesi kişi açısından
çok daha risksizdir ve çıkarlarını korur. Sorgulamak için kitap okumak gerekir Ayrıca insanlar
eskisine göre daha az kitap okuyorlar. Okuyanlar da daha çok güncel gazete haberleri okuyarak,
zamanlarını sosyal medyada harcamayı tercih ediyorlar. Az kitap okuyan da, doğal olarak
sorgulamıyor. Bir araştırma, “Türkiye insanının kitap okumaya sadece 1 dakika ayırdığını göstererek,
okuma oranında bir değişiklik olmadığını gözler önüne seriyor. Buna karşılık Türkiye’de TV izlemeye
ortalama 6 saat, internete bağlanmaya ise 3 saat ayrılıyor. İhtiyaç listesinde kitap okumak ancak
235’inci kendine yer bulabildi.” Türkiye örneğine bakarsak, okumak, sorgulamak bizzat devlet
tarafından, resmi ideoloji tarafından tehlikeli gösteriliyor. Prototip olarak da okumayan,
sorgulamaya, güce boyun eğen, dindar ve kindar bir prototip örnekleştiriliyor. Dinci, tarikatlarda
kalabalığın içine sığınan ve kalabalık tarafından yutulan, birey olamayan bir kişilik bu. İşte resmi
ideolojinin istediği prototip budur. Aynı zamanda bu prototip, kendisine öyle öğretildiğinden, okuyan sorgulayan insana da düşman. Resmi ideoloji açısından, kişinin otoriteye boyun eğmesi ve
sorgulamaması yeterli oluyor. Muhalif organizasyon, parti, hareket ve kuruluşların da kendi resmi
ideolojileri vardır çoğu zaman. Onlar da sorgulayan özgür bireylerden hoşlanmıyorlar, gerekirse de
böyle kişileri tasfiye ediyorlar. Değişime, gelişime ve dönüşüme açık olmadığımız ve
sorgulamadığımız için de tartışmalarımızı, bir sinir savaşına dönüştürüyor ve kazanan kaybeden,
yenen yenilen ikilemlerinde ele alıyoruz. Böyle olunca da düşüncelerimiz gelişmiyor, aksine daha da
dogmatik hale geliyor. Gazete okumak, televizyon izlemek, insanın sorgulamaya ve dönüşüme giden
yolunu açmaz, aksine çoğu zaman bu yolu tıkar. Kişiyi kısırlaştırır, onu güncelin içinde boğar.
Sorgulama, dönüşüm yolunu açan şey kitaplardır. Sonuç olarak insanların düşüncelerini
değiştirmek çok kolay bir şey değildir, ama imkânsız da değildir. Kişi, bence başkalarının
düşüncelerini değiştirmekten çok, kendi düşüncelerini geliştirmeye çalışmalı ve böylelikle çevresini
etkileyecek bir potansiyele ulaşmayı hedeflemelidir. Çünkü hayat sürekli bir diyalektik akış
içerisindedir ve insanları değişime, gelişime zorlar. Eğer hayatın diyalektiğine karşı koyarsak, o
akışın dışında bir yerlerde takılır kalır ve hayata müdahale etmekten de uzak kalırız.
Erol Anar Paraná-Brezilya 3 Mart 2017 Referanslar “Türkiye okuma listesinde 86’ncı…”, 22 Şub 2017,
http://www.gazeteduvar.com.tr
“İnsanları inandıkları şeyin yanlış olduǧuna neden ikna edemeyiz?”, Derleyen Sibel Çağlar,
www.matematiksel.org
Olivia Goldhill: “A philosopher’s 350-year-old trick to get people to change their minds is now
backed up by psychologists”, September 11, 2016, https://qz.com, metnin turkçesi için. bkz: “Bir
filozofun, insanların fikirlerini değiştirmek için kullandığı 350 yıllık yöntem artık psikologlar
tarafından destekleniyor”, 20 Eylül 2016, http://www.dusunbil.com
