Yaşar Gündoğan ‘SaRaf konuşabilir mi acep acep ağam diye sorduktan sonra FIKRADIR deyip
yazmış.
TECAVÜZCÜLERE İTHAFTIR
Şeyh mürüdüne misafir gider. Şeyhi karşısında gören mürüdün eli ayağı dolaşır.İlk şoktan sonra
koçu devirir, kavurmayı saca sürer, hizmet edecem diye tek ayak üstü dolanır. Sofrayı kurar, Şeyhine
döner: -Şeyhim sofraya buyur. Şeyh sorar: -Şeyh her sofraya kaşık çalar mı? -Ne kusur ettim şeyhim?
-Dur bakalım kazancın helal mı? -Helaldır şeyhım, kendi kazancımdır!.. -Kapı komşunla nasılsın? Bir
nizalığın, hır-gürün var mı? -Yok şeyhim, komşularımla sulh içinde geçinir gideriz… -Görelim,
bakalım!… -Buyur şeyhim. Şeyh önde, mürüdü arkasında dışarı çıkarlar. Kapı önünde hayvanlar
avluda dinleniyor. Şeyh; geviş getirmekte olan öküzü gösterir: -Bu öküz senin mi? -Benimdir
şeyhim… -Bu öküz konuşmayı biliyor mu? (Mürüt kendi kendine, “eyvah şeyh kafayı yedi” diye
düşünceye kapılır.) -Yok Şeyhim o heyvandır, ağzı var dili yok. Ne bilsin konuşmayı. -Bakalım!!! Şeyh
eğilir, öküze sorar: “Sahibinden memnun musun?” der. Öküz dile gelir: “Yemimi suyumu verir,
tımarımı kusursuz yapar, işkence yapmaz, ben razıyım allah razı olsun.” der. Öküz konuşmaya
başlayınca mürüdün nutku tutulur, “vay anam şeyh öküzü konuşturdu, kesin şeyhim evliyadır!!!”
dizlerinin bağı çözülür. Şeyh bu sever keçiyi gösterir: -Bu keçi senin mi? -Evet şeyhim benimdir. -Keçi
konuşmayı biliyor mu? -Yok şeyhim bilmiyor. -Görelim. Şeyh keçiye sorar: “Sahibinden var mı bir
şikayetin?” Keçi dile gelir: ” Yok bir şikayetim, ben razıyım allah razı olsun.” Mürüt keçinin de
konuştuğunu görünce şeyhin evliya olduğuna bir tekmil inanır, iman getirir. Şey bu arada köşedeki
dişi eşeği gösterir: -Bu eşek senin mi? -Be be be beee benim şeyhim benim!!!…!!! -Eşek konuşmayı
biliyor mu? -Bi bi bi biliyor şeyhim o biliyor, ama hep yalan söylüyor….
