Unutmamak gerekirdi, yurdumuzun bir deprem ülkesi olduğunu ölümlerle yıkımlarla karşılaşınca hatırladık ancak. En az yirmi yıldır, önlem alınmasını bıkmadan söyleyen sayısız uzmana kimse kulak asmadı. Mahmur gözlerimiz vahim hali görünce sorunun ciddiyetini anladık. Yakındır, unuturuz.
Şimdi yine kolayı ve yanlışı seçip kendimizden başka herkesi ağır bir dille suçluyoruz. Biraz düşünün: Başka neleri yıllardır unutmuş durumdayız acaba? Muhtemel bir İstanbul depremini, afet toplanma yerlerine binalar yapıldığını, imar affını ve bu felaketi hazırlayan onlarca yüzlerce bir sürü aymazlığı demiyorum. Bunun kadar ağır başka önemli meselelere bu acılı ortamda birilerine dokunmuş olmaktan kaçınarak girmiyorum.
Siz lütfen düşünün ama.
Deprem gibi başka hangi konuları görmezlikten geliyoruz, hayatımızla varlığımızla yakından ilgili olmasına karşılık neleri hafife alıp duyarsız ilgisiz kalıyor, bugünkü gibi büyük felaketlere böylece kendi elimizle kapı açıyoruz?
Sormuyoruz, sorgulamıyoruz, düşünmüyoruz. Adına NMLZM virüsü diyeceğim bir bela hepimizin beynini sarmış sanki. O yüzden, sorunlarımızı görmekte, öğrenmekte ve özlerine odaklanmakta güçlük çekiyoruz.
O virüs belasından, sadece günü, bir tek kendimizi düşünüyoruz. Her söylenene kanıyoruz, ezber bozamıyoruz, deniz kurusa da gemimizi bir şekilde yürüten kaptan olacağımıza inanıyoruz. Bizden başkasını yok sayacak, yarın yokmuş gibi yaşayacak kadar bireyci hatta düpedüz bencil davranıyoruz. Bize dokunmayan yılanın ve işimize gelen yalanın bin yıl var olmasına itirazımız yok. Bizi hiç ilgilendirmiyor bunlar.
Tekrar soruyorum: Başka hangi konular var, böyle görmezlikten geldiğimiz? Bize ne kardeşim, deyip hovardaca geçtiğimiz. Şimdi burada bir durun Allah aşkına ve biraz düşünün.
…….
Beş dakika bile ciddi ciddi düşünmeyip sonraki satıra geçiyorsanız, neme lazım, başkaları düşünsün yapsın diyorsanız.. Bilin ki o virüs berber bir şekilde sarmış beyninizi. Diyeceğim şu: Bu pislikte hepimizin katkısı var.
Büyük pay o virüsün: NMLZM
Unutmayın.
